AI jako przyjaciel, który czasem nie zna granic
Sztuczna inteligencja potrafi pomóc. Ułatwić. Przyspieszyć. Ale jeśli nie ustalimy zasad – łatwo wchodzi za daleko. I wtedy zamiast asystenta, mamy przejęcie.
„Jeszcze tylko wygeneruję ten lead…”
„Może poprawi mi tytuł…”
„Dobra, zrobi mi całość – ja tylko sprawdzę…”
Znasz to? Ja też. I dlatego musiałem jasno powiedzieć: do tego momentu AI mi pomaga. Dalej – to już moje.
Oto 7 granic, które wyznaczyłem w pracy z AI – i które zmieniły wszystko.
Nie pozwalam AI pisać mi puent
To moje zasady: tylko ja wiem, co chcę, żeby czytelnik zapamiętał.
Puentowanie to nie technika. To decyzja emocjonalna, często oparta na wartościach, doświadczeniu, wewnętrznym głosie. AI może być trafne – ale często chłodne. A koniec tekstu to miejsce, gdzie powinno być ciepło.
Nie korzystam z AI do osobistych historii
Moje życie – moje słowa.
Nawet jeśli AI potrafi napisać „autentycznie”, nie potrafi być mną.
Jeśli tekst zaczyna się od: „Pamiętam, jak pierwszy raz…” – nie ma prawa być wygenerowany. To święta przestrzeń intymności, którą chcę zachować wyłącznie dla siebie i mojego czytelnika.
Nie używam AI do szukania wartości
Jeśli nie wiem, co jest dla mnie ważne, to AI mi tego nie powie.
Może zasugerować: „transparentność, jakość, autentyczność” – ale to buzzwordy.
Wartości to coś, co odkrywasz przez decyzje, nie przez prompty.
Zasady to coś, co tworzysz na podstawie życia, nie danych treningowych.
Nie pozwalam AI decydować, co jest „lepsze”
Mogę zapytać: „Jakie są opcje?”
Ale decyzja należy do mnie. Zawsze.
To nie AI będzie odpowiadać za odbiór, komentarze, porażki i sukcesy.
To ja. Więc to ja muszę czuć się w zgodzie z wyborem.
Nie zawsze racjonalnym. Ale moim.
Nie włączam AI przed pierwszym własnym szkicem
AI to nie start. AI to ewentualna korekta.
Najpierw – ja.
Jeśli AI ma być inspiracją, super. Ale jeśli zaczynam każdy tekst od promptu, to gubię autentyczność, zanim cokolwiek powstanie.
Pisanie to proces myślenia. A jeśli nie myślę – to kto właściwie tworzy?
Nie piszę z AI, kiedy czuję się zagubiony
Znasz to uczucie, kiedy nie wiesz, co napisać – więc pytasz AI?
Ja też. Ale wiem, że wtedy nie szukam pomocy. Szukam drogi na skróty.
I nauczyłem się: kiedy nie wiem, co czuję – AI mi nie pomoże.
Pomaga dziennik, spacer, cisza, ręczne notowanie.
AI nie czuje. Więc nie może „pomóc się odnaleźć”. Tylko podpowiedzieć coś z bazy.
Nie oddaję AI całego flow pracy
Zawsze zostawiam coś tylko dla siebie:
- Czas „analogowego pisania”
- Etap korekty bez algorytmu
- 10 minut na przeczytanie całości na głos
- Czysty dokument Worda, bez podpowiedzi
To mój rytuał twórczy. AI nie może go mieć. To moja przestrzeń, mój głos, moje tempo.
FAQ – Granice w pracy z AI
Czy AI musi mieć ograniczenia?
Tak – jeśli chcesz zachować tożsamość, styl i zdrowie psychiczne. Bez granic – AI zaczyna myśleć za Ciebie.
Czy te granice są sztywne?
Nie – są elastyczne, ale świadome. Chodzi o intencję. Ty masz prowadzić.
Co się dzieje, gdy nie mam granic z AI?
Zaczynasz czuć odklejenie, wypalenie, chaos w stylu. I trudność w podjęciu decyzji bez „podpowiedzi”.
Czy AI naprawdę mi coś zabiera?
Nie, jeśli używasz go z głową. Tak, jeśli staje się Twoim filtrem na wszystko.
Jak ustalić swoje granice z AI?
Zadaj sobie pytanie: „Których części mojego procesu twórczego chcę chronić jako moje?” – to są właśnie Twoje granice.
Czy można tworzyć z AI i być nadal sobą?
Oczywiście. Ale tylko jeśli Ty ustalasz zasady gry. Nie odwrotnie.
Zakończenie: Granice są jak ramy – chronią obraz, nie go ograniczają
Wyznaczenie granic z AI nie jest technofobią.
To akt szacunku do siebie. Do swojej pracy. Do swojego głosu.
Bo AI to narzędzie. A Ty – jesteś autorem.
I tylko Ty wiesz, gdzie kończy się pomoc, a zaczyna przejęcie.
Zadbaj o tę granicę – i twórz po swojemu. Z AI. Ale nie przez AI.
